WANNEER GOED GENOEG NIE GENOEG IS NIE

Ek het ywerig voorberei. Ek het vurig gebid. Ek het doelbewus gekies. Ek het voor daardie skare mense gestaan ​​en my bes gedoen om hulle in aanbidding te lei op ‘n manier wat akkuraat en toepaslik sou wees. Ek het my hart uit gesing. Namate die groep oorgeneem het en ek die verhoog verlaat het, sou ek met ‘n goeie gewete gesê het dat ek my plig voor God ontslaan het, dat ek my uiterste bes gedoen het om Hom te eer en sy mense te seën met die geleentheid wat ek gegee is. Ek het goed gevoel. Ek het geseënd gevoel. Dit is nog ‘n wonder vir my dat God my ooit hierdie voorreg gee om te doen wat ek kan doen.

Maar iets het gebeur toe ek die trappe afloop. ‘n Skielike versoeking het in my hart wakker geword. Skielik het ek gevind ek wou gerusstelling hê. Ek wou die goedkeuring van ander mense hoor. Ek wou weet dat ander geseën is deur wat gedoen is. Reg toe en daar het ek ‘n verskriklike fout gemaak. Ek het gaan sit langs my vrou, na haar kant toe oor gebuig en saggies gevra: “Hoe was dit?”. Sy het met ‘n glimlag my verseker dat dit goed was, voor haar gekyk en die preek geluister.

Na die afloop van die diens het ek vele kere haar versekering gesoek. “Waar kan ek verbeter?”; “Wat kan ek anders doen?” so asof dit wat ek gedoen het van lae gehalte was. Na ‘n ruk kon ek agter kom dat sy werklik nie meer omgee oor al hierdie vrae gebore uit my eie onsekerheid nie. Sy het gesê dat dit goed was, maar goed was nie goed genoeg vir my nie.

Ek moes die pynlike werklikheid hanteer dat my trots blootgestel was. In die huwelik is die dikwels ‘n seën, of ‘n vloek. Ek was gedwing om te aanvaar dat ek nodig gehad het om ‘n les op trots te leer. Jy sien, ek is ‘n perfektionis. My hele lewe loop volgens plan, my eie plan. My dag is beplan. My kleredrag is beplan. Die manier hoe my boeke gepak is in my boekrak, is beplan. Die kitare teen ons muur is daar neergesit volgens ‘n plan. Alles in my lewe word onderwerp aan ‘n plan. Die aanbiddingsdienste wat ek lei…is beplan.

Trotsheid is natuurlik ‘n voortdurende versoeking vir my en vir elke ander mens. Sommige sal so ver gaan om te sê dat trots is aan die wortel van elke sonde. Ek weet nie of ek daarmee saamstem nie, ek weet wel ‘n ding of twee van trots. Een so ding is dat dit op baie verskillende maniere kan manifesteer.

Stel jou voor dat as ek Facebook sou oopgemaak het op daardie tydstip en mense gevind het wat my geprys het vir my goeie werk. Stel jou voor dat hulle op my sterkpunte gefokus het. Stel jou voor dat hulle my probeer ophef deur ‘n mooi foto van die aanbidding te plaas. Wat sou gebeur het? Trots sou my daartoe gelei het om op groot hoogtes te beweeg in my gemoed gebaseer op my eie plan. Ek sou alle sin van God se goedertierenheid en barmhartigheid verloor het, want ek het op my eie insigte, vermoë en kragte staatgemaak. Trots wat jou kan neem na hoër hoogtes gaan jou ook dikwels in die steek laat.

Trots het my gelei om my vrou the vra hoe goed die aanbidding was sodat my ego op ‘n manier gestreel kon word. My ego is in plaas daarvan op beslag gelê. Ek het daardie dag geleer wat trots is. ‘n Verwoestende en meedoënlose vyand. Dit mors met met jou gemoedstoestand; Of ons in die lewe te laag sink of of te hoog sweef op grond van ons eie plan, die oorsaak is dieselfde – dit is die lelike, kwaadwillige, onderdrukkende, bedrieglike, ewig teenwoordige sonde van trots.

Dawid Brits

(“Gee smaak aan jou wêreld”)

Advertisements